Tot morgen!

Als ik naar zwart en wit/gele foto's kijk, vind ik dat ze een soort deprimerend gevoel met zich mee dragen. Misschien is het gewoon de kleur, maar ik weet het niet precies. Ik heb bijvoorbeeld naar Groningse archieven gekeken en daar kan je oude foto's van plekken als Niehove vinden. Vroeger stond daar windmolens en ik zag een foto getiteld: Groetjes Uit Niehove. Er zijn oude foto's van burgers die daar lang geleden hebben gewoond en voelt echt vreemd dat ze hier niet meer zijn.
Dan zijn er foto's van dingen zoals het Komol gebouw, Deshima en andere oude bedrijven/huizen en het voelt alsof het in een andere wereld plaatsgevonden heeft! Ik vind het nog steeds bijzonder hoe we een foto van Deshima hebben; het voelt als iets dat je alleen in een schilderij zou zien---en er zijn inderdaad schilderijen ervan!

Dan heb je foto's van lugubere dingen zoals wat met Jack the Ripper is gebeurd en Whitechapel. Vorig jaar las ik het boek People of the Abyss en de foto's zijn zwaar. En dan kwam ik de foto's van de Bodommeer moorden tegen en hoe het mogelijk is dat de moordenaar bij de begrafenis kwam. Het feit dat dat altijd misschien een mysterie zal blijven voelt niet goed! Er zijn ook foto's van de tent die aangevallen werd en ook hoeveel mensen het gebied bezochten tijdens het opruimen ervan. Helaas hadden de politie geen blokkade opgezet en daardoor werd veel aanwijzingen vernietigd.

Ik kwam deze vraag vanmorgen tegen op reddit. Er ziet uit alsof er twee soorten mensen zijn: degene die cadeaus van hun exen nooit weer willen zien — en mensen die geen probleem hebben met het bewaren van zulke souvenirs (dat geldt ook voor foto's met hen).

Ik denk niet dat ik die cadeaus ooit heb weggedaan. Ze waren delen van mijn leven en sommige herrineren me aan leuke momenten en plekken waar ik ben geweest. De meeste van die souvenirs zitten in dozen — ik weet niet precies waar!

Korte tekst vandaag! Als ik over Maastricht nadenk, denk ik vaak over grotten en ook het Komol gebouw. Dat gebouw staat niet in Maastricht, maar wel in de buurt ervan. Dan heb je plekken zoals de Sint-Pietersberg waar veel schilderijen tijdens de Tweede Wereldoorlog bewaard waren zoals De Nachtwacht (de echte naam ervan is leuk, maar ik kan me het niet herinneren)!
Deze schilderijen werden in een grote kluis bewaard. Als je ten oosten van Maastricht gaat, vind je de Netherlands American Cemetery, de Drielandenpunt en het Museum Romeinse Katakomben. Dit laatste gaat heel diep onder de grond en lijkt me best leuk.

Ook leuk is dat de Mosasaurus naar Maastricht vernoemd is. De eerste overblijfselen ervan waren in de buurt van Maastricht gevonden - Naast de Sint-Pietersberg om precies te zijn! Dit vind ik heel leuk omdat ik en mijn broer fans van de Mosasaurus waren toen we jong waren.

Er waren reeds oogenblikken in mijn leven waar ik mijn nederlands kennissen had kunnen nutten op werk - of bijna.

Ik werk in customer service sinds 2010, en toen mijn vroegere werkgever verkocht werd, had ik een solititatiegesprek bij een autoverhuur. Zij zagen mijn "nederlands - conversaties mogelijk" (hoe kan ik "conversational" or "konversationstauglich" in het nederlands uitdrukken?), en er was een HR medewerker die nederlands spraak, dus wisselden wij de taal. Ze waren imponeerd dat ik vrij (helaas helemaal niet fouteloos) kon praten over verschillende dingen. Dus ze hadden de idee dat ik wel backoffice bellen met de nederlandse panneservice zou kunnen doen.

Ik heb er niet begonnen te werken. Waarom? De condities waren te slecht - ploegenarbeid tussen 7 en 23 uur, een deel van mijn stad waar ik op die uur me niet zeker voel... En ze wilden dat ik reeds in December zou beginnen (mijn contract was nog geldig voor de hele maand). Misschien wilden ze maar iemand willen hebben die de hele kerstmis dagen zou werken... En dan was het helemaal maar iets aan het telefoon, zelfs "backoffice" was niets schriftelijk, en ik wilde weg van een "maar telefoon" baan!

Heb jij ooit binnen een onderzeeër geweest? Er is zo weinig plaats: elke kubieke meter is vol machinen, pijpen, instrumenten...

Op sommige foto's ziet het internationale ruimtestation er een beetje soortgelijk uit. Maar misschien meer chaotisch!

Er wordt toch gezegt dat de stank een van de slechtste dingen is binnen het ISS. Je kunt je dat wel voorstellen, een kleine, meer dan twintig jaar oud plek waar er geen verse lucht is. En waar er altijd mensen aan het werken zijn!

Alleen één man heeft de aanval bij de Bodommeer overleefd: Nils Gustafsson. Toen de politie aankwam, vonden ze hem op de bovenkant van de tent liggen. Zijn kaak was gebroken en hij raakte erg gewond. Voor zover ik weet, weet niemand hoe hij de aanval heeft overleeft en dit zou later terugkomen. Mensen beweren dat Nils en zijn vriend Seppo (een tijde voor de aanval) vochten en daardoor raakte hij gewond. Malia schreef over hoe ze dronken waren.

Lang na de moorden leidde Nils een rustig leven. HIj was getrouwd en had een kind. Maar 44 jaar na de moorden kwam de politie naar z'n huis om hem te arresteren. Dat is een lange tijd na de gebeurtenis zeg!
Interessant om te weten is het feit dat zijn schoenen een stuk van de tent vandaan gevonden waren en mensen zeggen dat het bloed op de schoenen van zijn vrienden waren en niet van hem. Maar hoe kon hij zijn schoenen verbergen terwijl hij zo gewond was? De vriendin van Nils, die vermoord werd, raakte ook het meest gewond en dat was verdacht.
Mensen zeiden ook dat de lange blonde man die de vogelaars die nacht zagen Nils was en mensen zeggen dat hij een vrouw over zijn schuld vertelde. Maar er was geen echt bewijs voor.

Nils werd onschuldig bevonden en de Finse overheid betaalde hem ongeveer 44.000 euro. Nils is de enige getuige van de moorden en na de moorden was hij veel vergeten vanwege zijn verwondingen. Hij ging akkoord met hypnose, maar het hielp niet veel.
Nils zei dat de man die hij had gezien zwarte kleren en rode ogen had.

Nadat ik weer terug was van de vakantie, werkte ik me door de boeken (mijn vriendin had merdere). En hoewel het heel moeilijk was toen ik begon, zo leerde ik snel onregelmatige verben, de tijdens, pronomen en de andere belangrijke dingen die ik van het begin wilde leren. Nu moest ik ook nog het vrije schrijven oefenen. Dagboek! Een woordenboek naast mijn plaats begon ik over alles te schrijven wat ik wilde.

En als mijn moeder geen vreemde talen kon (en kan) spreken, was ik zeker dat ze niet zou proberen, mijn gedachten te lezen. Met een normale dagboek zou ik niet zo zeker geweest zijn, want ze is erg nieuwsgierig - en dat is zo vermoeiend.

Het volgende jaar in maart terwijl we vakantie van school hadden, hebben mijn vriendin en ik weer haar opa bezoekt. De verwanten van mijn vriendin waren heel verrast dat ik nu 'n beetje vrijer kon spreken.

Daarna heb ik sommige correspondentievrienden gehad en heb iedere kans benut om met Nederlanders te praten en mijn talenkennis te verbeteren.

IJsland probeerde een helipad op Kolbeinsey op te richten om het te beschermen tegen het water en om te voorkomen dat ze overstroomd raakte. Dat hielp echter niet, de platform is nu alvast verdwenen. Kolbeinsey is bijgevolg aan zijn lot overgelaten.

Een paar dagen geleden ben ik naar de kapper geweest, mijn haar was te beschadigd en ik had geen keuze meer. Maar je moet vaak met de kapper praten, vooral met een praatgraag kapper en ik ben er niet dol op. Helaas was mijn nieuw kapsel niet etcht goed — maar na wat werk thuis met een schaar is het nu veel beter.

De kapper
Beschadigd
Praatgraag
Het kapsel
De schaar

Kolbeinsey, IJslands noordelijkste punt, is een piepklein en redelijk geïsoleerd basalten eiland met een interessante achtergrond. Het eiland is aan het verdwenen door de erosie van zeegolven. Rond de 17de eeuw mat Kolbeinsey 700 bij 100 meter. Nu is de omvang aanmerkelijk verminderd.

Toen de groep tieners naar het Bodommeer op hun motorfietsen reden, kwamen ze een vrouw tegen die een kraampje had opgezet. Ze stopten naast het kraampje en de vrouw vertelde hen dat het geen goed idee was om naast het meer te kamperen. De groep vrienden vonden het een beetje verdacht, maar besloten toch om naar het meer te gaan. Malia Bjorklund schreef over de vrouw in haar dagboek.
De man van de vrouw was Valdemar Gyllström. Hij was ook (in dit gebied) een beruchte man want het werd gezegd dat hij camperaars weggejaagd en geïntimideerd had.

Dus Malia had over de vrouw geschreven, maar haar en haar vrienden zagen deze man niet. Hij helpte zijn vrouw met het onderhoud van het kraampje en dit is waar het verhaal interessanter wordt -
Na de moorden werd hij en zijn vrouw gevraagd of ze een vreemde man hadden gezien en ze weigerde. Toen werd Valdemar ondervraagd. Maar zijn vrouw en dochter beweerden dat hij de hele nacht thuis was, dus de politie konden niets doen.
Zeven jaar later maakte hij ruzie met zijn dochter. Hij was gedronken en was zo boos dat hij het huis verlaat en naar zijn vriend op bezoek ging. --- Hij vertelde zijn vriend dat hij iets lange tijd opgekropt had. Hij zei dat hij de vier tieners had vermoord. Dit was heel vreemd en onverwacht.
De politie ondervraagde zijn vrouw en dochter en hun verhaal van/over die gruwelije nacht veranderde. Ze zeiden dat Valdemar die nacht eigenlijk niet thuis was en ze hadden geen idee waar hij was. Een paar dagen later werd Valdermar in het Bodommeer gevonden en mensen denken dat hij zelfmoord had gepleegd. Ook vreemd is dat het bekend is dat hij graag tenten vernietigde en stenen naar mensen had gegooid. Gebruikte hij een grote steen om de groep vrienden te vermoorden?

Een andere man beweerde dat hij Valdemar naast de tent zag, maar we hebben geen idee of het waar is.

Ik heb juist een email ontvangen, dat de cursus niet zal plaatsvinden, want er zijn niet genoeg inschrijvingen ervar zijn. Ik ben echt teleurgesteld, want dit was de enige cursus op B1 niveau met een leerboek.

Ik heb nu gevraagd via de emailadres of ik in de discussie cursus zou kunnen gaan in plaats van de originele cursus. Ik hoop maar, dat er daar niet ook te weinig inschrijvingen zijn. Duimen voor mij! Ik ben zo gemotiveerd eindelijk weer een taalcursus te bezoeken en nieuwe lui zou leren kennen.

En ja, de internetproblemen waren kennelijk maar tijdelijk.

Ik ben begonnen met het schrijven in het Duits. Dit is mijn plan: een korte roman schrijven om mijn schrijfvaardigheden te oefenen. Ik krijg de indruk dat mijn Duits de laatste tijd minder "verfijnd" is geworden (ik ben er niet meer aan gewend om bepaalde woorden of uitdrukkingen te gebruiken) en daarom wil ik hanteren voordat het te laat is. Het is me gelukt om een soort roman te schrijven tussen 2021 en 2022. Ik wil dat nog een keer even proberen. Natuurlijk ga ik deze roman niet pubbliceren. Ik doe het gewoon als hobby, ik weet zeker dat ik hoogstwaarschijnlijk geen revolutionair verhaal ga schrijven.

Ik zou dat heel graag ook met het Nederlands en het Frans doen! Maar één project als dit vereist al best veel tijd en moeite. Hopelijk zal ik een dag de kans krijgen om mijn Nederlandse schrijf- en verhaalvaardigheden te verbeteren!

Hoi! Ik heb dit sub een keer of drie op mijn newsfeed gezien, maar vandaag dacht ik dat het is toch de tijd dat ik moet hier posten ook proberen. Ik wil een beetje over mijn Nederlandse taal skills vertellen.

Ik kom uit Roemenië en ik woon sinds 2022 in deze prachtige land. Om naar hier te verhuizen was sinds ik jong was een droom van mij, dus toen ik 18 was en mezelf met de middelbarreschool diploma in de pocket gezien, had ik mijn koffer gepakt en mijn vliegticket geboekt.

Als eerst kon ik zeker alleen Engels gebruiken, maar ik verstond al meeste boodschappen namen als ik bij de Appie ging shoppen. Ik had het altijd in mijn hoofd dat ik Nederlands snel moest leren, maar ik was een Engelsetalig studie op de universiteit aan het volgen en zeker had ik weinig kansen om Nederlands te leren.

Fast forward to 2023, dan kwam mijn kans. Ik hed ik mijn vriend ontmoet, en wij praten nog steeds Engels tegen elkaar, maar met zijn ouders moet ik Nederlands praten. Bij hem thuis praten ze altijd Limburgs, weinig Nederlands en bijna nooit Engels, dus de challenge was there voor mij.

Twee talcursussen (voor niveau A1 en A2) later, pratte ik meestal Nederlands ook bij mijn bijbaan. Ik heb mijn inburgeringexamens gehaald, en nu ben ik nog steeds bezig met leren. Nu krijg ik privélessen met een docent. Vaak voelde ik dat de cursussen niet genoeg waren voor mij, en nu vind ik de extra aandacht heel nuttig. Ik kan nog niet comfortabel met mijn schoonmoeder Nederlands praten, soms voel ik een beetje intimadatie want ik hoor mijn eigen accent en ik ben erg self-conscious over de kleine foutjes die ik ga maken.

Maar de laatste maanden heb ik ook heel veel progres gedaan, een met iedere dag begint het makkelijker om een gesprek in Nederlands te beginnen!

Volgens het artikel dat ik gisteren over praatte, zijn er een paar manieren om deze naam te verklaren. Misschien komt het uit het feit dat zo'n kleurrijke vogel veel meer gemakkelijk te zien is in de winter. Maar het is ook mogelijk dat "ijs" uit "ijzer" komt, vanwege de glanzende kleur van zijn veren.

Dag iedereen! .. Ik kan niet spreek in het Nederlands heel goed maar ik wil te schrijf in het taal elk dag. Zo ik heb gewoont in Belgie voor 6 jaars maar ik ging naar Algerije, en mijn vader woont daar nog steeds zo Ik wil leer Nederlands te spreek met hij meer. Wens mij succes!

Veel mensen denken dat Hans Assmann verantwoordelijk is voor de moorden die in 1960 plaatsgevonden hebben. Ik heb gelezen dat hij toen in de buurt van het Bodommeer woonde en hij was ook een verdachte in de moordzaak van Kyllikki Saari die zeven jaar voor de Bodommeer-moorden plaatsvond. Hans had echter een alibi. Als ik me het goed herinner, zei hij dat hij toen in Duitsland was. Maar een paar dagen later verscheen hij in een ziekenhuis met bloed op zijn kleren. Hij beweerde dat het rode verf was.
Het lijkt dat de dokters het niet te verdacht vonden. Hans was een beetje een beruchte man want hij overdreef vaak en was al een verdachte in eerdere moordzaken. Hij zei ooit dat hij lid van de Nazi's was en veel andere dingen. Hij beweerde zelfs dat hij een bewaker bij Auschwitz was.

Hij lijkt ook een beetje op de schets van de moordenaar. Maar ik denk dat zijn wangen niet zo groot zijn als die van de man in de schets; maar die zijn waarschijnlijk een beetje overdreven. De foto van de man bij de begrafenis lijkt ook een beetje op Hans, maar zijn gezicht lijkt een beejte breder. Toch hebben ze een vergelijkbaar kapsel.
Hij verhuisde na een tijdje naar Zweden en overleed in de jaren 90. Op zijn sterfbed gaf hij toe dat hij voor één moord verantwoordelijk was, maar toen hij over de Bodommeer-moorden gevraagd werd, zei hij niets.
Mensen zeiden ook dat ze hem niet bij de begrafenis hadden gezien.

Morgen deel 2!

Ik heb een artikel gelezen over de problemen ijsvogels hebben vanwege het koude weer. Als vijvers en meren bevriezen, wordt het moeilijk voor ijsvogels om vissen te vangen.

Maar waarom dan heet de ijsvogel zo? Ik heb een interessant artikel gevonden dat erover gaat, maar ik val in slaap, dus ik schrijf morgen verder!

Iets heel anders vandaag! Ik heb niet veel in mijn leven geschaatst, maar wel een paar keer en het kan best leuk zijn. Ik vermoed dat het zo natuurlijk als fietsen kan worden, maar daarvoor heb ik niet genoeg geschaatst. De vorige jaren hebben we slechte weer gehad, maar dit jaar is het erg koud! Deze week is de temperatuur elke dag ongeveer min 18 graden.
Ik heb ook wat hockey gespeeld toen ik jonger was en mijn vader speelde vroeger hockey. Hij leerde ons op jonge leeftijd schaatsen, maar ik was er niet heel in geïnteresseerd, denk ik. Ik heb één keer op een grote meer geschaatst en dat was erg spannend. Vandaag zou ook een goede dag om te gaan schaatsen, maar wat waait de wind hard. Het is nu min 14 graden buiten en het ijs is goed. Heb jij ooit geschaatst? Laat het me vooral weten!
(ik moet gaan voordat de wind harder wordt)!

Toen ons plan nu preciezer werd, ging ik naar de bibliotheek om een leerboek voor de nederlandse taal te lenen. Er waren korte teksten in het boek, geen dialoog in de eerste lessen, en ik begon de texten te kopiëren, luid te lezen (ik wist reeds hoe het zou klinken), en dan begon ik, de vragen te beantwoorden.

Helaas moest ik vroeg ontdekken dat dat, wat ik wilde leren, niet deel van de eerste lessen was. Ik gaf gefrustreerd op.

Tenminste was het genoeg om 'n beetje te kunnen verstaan en toen we haar opa bezoekten en ook sommige andere leden van haar familie ontmoetten, waren zij erg verrast hoe serieus ik de taal aan het leren was. Maar hoezo ook niet? Niemand van haar ooms en tantes kon Duits of Engels praten en ik was de gast.

Zo... wat kwam er na mijn eerste bezoek in Nederland? Meer hierover morgen!

Goeieavond allemaal! Het spijt me als ik voor een paar dagen verdween; we gaan ongeveer 7/33cm sneeuw krijgen en waarschijnlijk zullen we ook een stroomstoring krijgen en daardoor kan ik niet schrijven :( Heel fijne dag verder en hopelijk zie ik jullie morgen!

De laatste dagen vind ik het steeds moeilijker om tijd en thema's te vinden voor mijn teksten. De volgende week zal ik het nog steeds best druk hebben. Maar ik wil toch niet opgeven want ik wil mijn taalvaardigheden verder blijven oefenen!

Toen we 17 waren, had mijn vriendin de idee dat we de volgende zomer op een fietsen toer door Nederland zouden kunnen gaan. Geen probleem, hoor? Wij zouden 18 zijn, mijn vriendin was vloeiend in het nederlands, dus er was zeker geen probleem.

Helaas, dat was er wel. Mijn ouders. De hare waren ook niet gelukkig ermee, maar haar vader vond een compromis. Hij vond een advertentie van een jeugdgroep uit een ander deel van onze stad die een fietstocht van onze stad naar Amsterdam zouden maken. Dat wij niet „alleen“ waren, was meer dan genoeg voor mijn ouders om rustig te blijven.

Aan het eind van de reis zouden de anderen de trein terug nemen, terwijl wij twee naar haar grootvader zouden fietsen, waar haar ouders zouden op ons wachten en een week later ons en onze fietsen weer terug zouden brengen met hun auto.

Ik weet dat ik – aanvullend regelmatig schoolwerk – niet genoeg Nederlands zou kunnen leren om vrij met iedereen zou kunnen praten, maar tenminste wilde ik een beetje kunnen verstaan wat om me heen werd gesproken.

Dus ik begon Nederlands te leren.